Witryna korzysta z plików cookies,które są niezbędne do prawidłowego jej funkcjonowania .W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić warunki ich przechowywania lub dostępu

PO SĄSIEDZKU: KAŻDY JEST ENOCHEM ARDENEM

czyli
OPERA RARA
POKAZUJE MĘSKI PUNKT WIDZENIA

Jest ich ośmiu. Wchodzą na scenę w dwóch grupach - pisze w swojej kolejnej relacji Katarzyna Cetera. Niosą latarnie, które oświetlają im drogę – ale pozwalają też ukryć twarze w ciemności. Nie – nie śpiewają. Recytują? Też nie. Enoch Arden to przecież melodramat skomponowany przez Richarda Straussa dla narratora i fortepianu w 1897 roku. Opowiadają historię Enocha Ardena – w trzech językach… i nie, właśnie nie po angielsku. Ta opowieść jest historią każdego z nich – gawędą takiego everymana: mężczyzny samotnego, kochającego, ufającego Bogu bezgranicznie… Okazuje się, że poemat Alfreda lorda Tennysona pochodzący z 1864 roku jest także zapisem emocji przeżywanych także przez mężczyzn żyjących w XXI wieku. To także ich historia – ośmiu mężczyzn w różnym wieku, pochodzących z różnych krajów, mówiących różnymi językami łączy jedno: każdy z nich jest dziś Enochem Ardenem.

Na Wyspach ENOCH ARDEN uważany jest za najbardziej klasyczny poemat epoki wiktoriańskiej. Alfred lord Tennyson w swoim utworze opisał historię będącą rewersem ODYSEI: rybak Enoch wraca z ponad dziesięcioletniej tułaczki do domu i odkrywa, że jego żona – będąc przekonana, że mąż od dawna jest martwy – poślubiła innego.

Dzięki tegorocznej edycji festiwalu Opera Rara mieliśmy okazję – ale i niewątpliwy zaszczyt - odkryć tę historię na nowo. W spektaklu Miry Mańki studentki Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie, łączącym muzykę Richarda Straussa z wiktoriańskim tekstem, wzięli udział profesjonalni aktorzy i amatorzy – Polacy, Ukraińcy i Białorusin. Ośmiu mężczyzn opowiedziało historię dziewiętnastowiecznej tęsknoty, miłości, niespełnienia tekstem poematu. A potem, własnymi słowami, walcząc z emocjami, swoje historie. Te sprzed czterdziestu lat – i te dzisiejsze.

     

Przy fortepianie zasiadła Dominika Peszko, utytułowana pianistka, kameralistka, korepetytorka, doktor sztuk muzycznych. Studia ukończyła w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie fortepianu prof. Andrzeja Pikula oraz w klasie kameralistyki prof. Janiny Baster i prof. Janiny Romańskiej-Werner. To ona, Dominika Peszko, wprowadziła nas w fortepianowy świat neoromantycznej muzyki Richarda Straussa.

Ograniczona kolorystyka i zredukowana do minimum, a jednak nastrojowa scenografia – relacjonuje Maryla Zając – […] wyciągnęły na pierwszy plan codzienne uczucia i głęboko przemyślane słowa. Ta historia to dużo więcej niż odwrócona Odyseja, w której nieobecny przez lata kochanek odnajduje żonę szczęśliwą u boku innego. Wyobcowanie, znane festiwalowej publiczności z innych przedstawień tegorocznej edycji […], było tutaj namacalne, bardzo realne i powszechne. Emigracja była samotnością i tęsknotą, ocenianiem przez pryzmat stereotypów, odrzuceniem przez większość z powodu własnych wyborów. […]. Narzuca się teza, że wyobcowanie jest wszechobecne, a mury otaczają każdego z nas z osobna; lecz może właśnie świadomość naszej własnej odmienności sprawi, że przestaniemy patrzeć na innych jak na obcych, od których lepiej się odgrodzić, i zaczniemy budować między sobą mosty.

ENOCH ARDEN to kolejna – obok SIGISMONDA – produkcja festiwalowa. OPERA RARA to na pewno jeden z nielicznych festiwali w Polsce (o ile nie jedyny), który produkuje własne spektakle. Poza festiwalem raczej nie obejrzymy ENOCHA ARDENA – spieszmy się zatem oglądać ważne dzieła i mężczyzn, którzy wzruszają.

Katarzyna Cetera

zdjęcia - organizatorzy

Richard Strauss
ENOCH ARDEN

Autor tekstu: Alfred Tennyson

Reżyseria i dramaturgia:
Mira Mańka
Choreografia: Paula Gogol
Reżyseria światła: Katarzyna Smożewska
Video: Antoni Luc
Asystentka reżyserki: Sofia Teslenko
Fortepian: Dominika Peszko

Aktorzy:
Krzysztof Drozdowski
Ivan Patin
Oleh Kyryliv
Eugeniusz Diaczkow
Pavlo Riabkow
Sławomir Rokita
Grzegorz Łukawski
Jacek Łukaszewski

Premiera odbyła się podczas festiwalu OPERA RARA, 3 lutego 2020 roku