Witryna korzysta z plików cookies,które są niezbędne do prawidłowego jej funkcjonowania .W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić warunki ich przechowywania lub dostępu

Po sąsiedzku: W KRAKOWIE STARTUJE OPERA RARA

czyli
OPERA NIE MUSI BYĆ NUDNA

Dziś rozpoczyna się jeden z najważniejszych – a może nawet jeden z najbardziej w tej chwili oryginalnych - muzycznych festiwali w Krakowie - pisze w swojej pierwszej relacji Katarzyna Cetera. Już od czterech lat, od 2017 roku na najbardziej prestiżowych krakowskich scenach i w mniej oczywistych przestrzeniach zaczęły pojawiać się półsceniczne wersje oper, z zaznaczoną symbolicznie scenografią, kostiumami i ruchem oraz pełne wersje sceniczne przygotowywane przez najwybitniejszych reżyserów. Nowa formuła Festiwalu Opera Rara to – jak głoszą organizatorzy - odpowiedź na głosy publiczności i wypełnienie powodującej niedosyt repertuarowej luki.

Festiwal wystartował w 2009 roku jako cykl poświęcony przedstawianiu ambitnych i święcących triumfy przedstawień operowych. Centralną częścią programu były rekonstrukcje dawnych oper z kanonu XVII i XVIII wieku, w wykonaniu czołowych europejskich interpretatorów. Na krakowskich scenach śpiewali dotychczas najznamienitszych śpiewacy operowi, m.in.: Maria Grazia Schiavo, Roberta Invernizzi czy Philippe Jarrousky.

Zmiana została zainicjowana cztery lata temu przez Jana Tomasza Adamusa, dyrektora Capelli Cracoviensis (jej rolę w kształtowaniu obecnej formy festiwalu trudno przecenić), który zastąpił Filipa Berkowicza na stanowisku dyrektora artystycznego, co wiąże się nie tylko ze scenicznością, ale i z poszerzeniem repertuaru: obok opery barokowej pojawiają się dzieła późniejsze, a także współczesne. Aktualnie dyrektorem organizacyjnym i wykonawczym jest dyrektor Krakowskiego Biura Festiwalowego, Izabela Helbin. Projekt koordynują Matylda Myczka (CC) oraz Joanna Broniec (KBF).

Pierwotny cykl koncertowy przerodził się w festiwal, który organizowany jest w okresie karnawału. To czas historycznie kojarzony z największą liczbą premier operowych, a jednocześnie z okresem pełnym balów i zabawy, w którym przestawały obowiązywać wszelkie reguły. Festiwal poszerzył program o przedstawienia i półsceniczne prezentacje oper nie tylko barokowych, ale też romantycznych, XX wiecznych i współczesnych.

     

Nie zgadzam się z głosami, że koncertowe opery są nudne – bywam na tym festiwalu od kilku lat i nigdy, przenigdy się nie nudziłam – i nie byłam w tym odosobniona.

Podczas tegorocznej edycji Festiwalu Opera Rara 2020 po raz kolejny posłuchamy dzieł granych bardzo rzadko, pozostających poza repertuarem. Przed nami cały szereg bardzo różnych spektakli: belcantowy SIGISMONDO Gioacchina Rossiniego, po którym wiele sobie obiecuję, ale także romantyczna VANDA Antonína Dvořáka, barokowy IL BALLO DELLE INGRANTEIl Claudio Monteverdiego dopełniony nowymi kompozycjami Teoniki Rożynek, spektakl ENOCH ARDEN na podstawie poematu Alfreda Tennysona oraz dwie opery współczesne – WEIßE ROSE Udo Zimmermanna i UNKNOWN, I LIVE WITH YOU, wspólne dzieło dramaturga Krystiana Lady i kompozytorki Katarzyny Głowickiej.

     

Na Festiwalu Opera Rara prezentuje się operę w jej różnorodności, pokazując dzieła powstałe na przestrzeni czterech stuleci historii istnienia gatunku. Nie rezygnuje się też z tego, co dotychczas stanowiło o tożsamości cyklu i zawsze było jego sercem: wielkich, choć zapomnianych, dzieł operowych wykonywanych w zgodzie z duchem epoki przez najwybitniejszych muzyków związanych z nurtem interpretacji historycznej – zapewniają organizatorzy.

     

Oderwanie od codzienności, zabawa, twórcza ekspresja, współuczestnictwo, a ponadto nagłośnienie echa minionych szlachetnych epok, kiedy opera była modą, sposobem na przyjemne spędzanie czasu, ważnym elementem życia społecznego i kulturalnego. Do tego ważnego dziedzictwa festiwal Opera Rara będzie się odwoływać, budując markę opery jako ośrodka życia towarzyskiego, źródła estetycznych uniesień, pretekstu do budowania wspólnoty w oparciu o piękno i jedność doświadczeń. Opera Rara jako styl życia, festiwal oddziałujący na wszystkie zmysły i odpowiadający potrzebom odbiorców. Oszałamiający przekrój bez mała czterech stuleci, mnogość nastrojów, wysmakowana muzyka w doskonałych wykonaniach, zachwyty i uniesienia – Kraków umacnia tym śmiałym ruchem swą markę jako stolicy muzyki klasycznej. Karnawał w stolicy Małopolski będzie tym, z czym powinien się kojarzyć – wyrafinowanym pięknem i czystą radością.

Festiwal jest organizowany przez Miasto Kraków, Krakowskie Biuro Festiwalowe i Capellę Cracoviensis, przy wsparciu Teatru im. Juliusza Słowackiego – po sąsiedzku.

Katarzyna Cetera

Zdjęcia - organizatorzy