Witryna korzysta z plików cookies,które są niezbędne do prawidłowego jej funkcjonowania .W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić warunki ich przechowywania lub dostępu

PODRÓŻE TEATRALNE:

czyli
WIELKA USTAWKA

Może się okazać, że w Tarnowie tego przedstawienia jeszcze długo nie zobaczymy – choć żywię nadzieję, pisze nasza stała korespondentka teatralna Katarzyna Cetera, że ktoś się jednak pewnego dnia odważy zaprosić je do naszego miasta. Na razie, aby spektakl obejrzeć, trzeba było pojechać do Warszawy. Wybrałam się zatem na teatralną wycieczkę i ja. Skusiły mnie przede wszystkim zdjęcia z łódzkiej premiery spektaklu. Pojechałam zatem – tym chętniej, że zostałam zaproszona przez jednego z wykonawców, studenta warszawskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. Aleksandra Zelwerowicza.  Zaproszenie, które dostałam od Jędrzeja Hycnara (w przedstawieniu tarnowianin wciela się w postać świętego Mojżesza Etiopczyka) zmobilizowało mnie dodatkowo - także do nakreślenia tych kilku słów.

Ponadto postanowiłam na łamach naszego portalu zainicjować nowy cykl publikacji. Zatytułowałam go zwyczajnie – to przecież moje PODRÓŻE TEATRALNE. Cykl będzie stanowił trzeci rozdział moich artykułów – obok relacji z miejscowych wydarzeń kulturalnych i imprez oraz serii zatytułowanej PO SĄSIEDZKU, który obejmuje teatralne wycieczki na niewielkie odległości.

Autorski spektakl Agaty Dudy-Gracz zrealizowany ze studentami IV roku Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie, jest niezwykle efektowny – żeby nie rzec, że momentami „efekciarski”. W czasie przedstawienia, na którym byłam, grupka widzów po pierwszych dziesięciu minutach opuściła widownię ostentacyjnie trzasnąwszy drzwiami. Dzieło jest jednak na tyle poruszające, interesujące i angażujące emocje – jak do u Agaty Dudy Gracz bywa – że piękno wydobywa z naszych umysłów i dusz – to piękno, które stanowi przecież fundament teatru.

Wchodzimy na widownię, gdzie tytułowe „obrazy” już są: mówią do nas, przekomarzają się, opowiadają o sobie. Jesteśmy niejako w ich rewirze. Przybyliśmy jako goście. Po zakończonym przedstawieniu nie będzie ukłonów i oklasków – usłyszymy za to „idźcie już stąd”, „no idźcie”. No to idziemy. Wychodzimy z Teatru Collegium Nobilium, błąkamy się po wieczornej Warszawie usiłując poukładać sobie te „obrazy” i „rozmowy”, ustosunkować się do tych emocji, które przeżyliśmy. Tak powinien działać teatr i –  dzięki takim artystom, jak Agata Duda gracz – tak działa”.

Ekspresyjne obrazy komponowane są kontrastem światła i cienia, śmieszności i powagi. Opozycją płytkości i głębi, ulotności i tego, co stałe, niewzruszone, niezbywalne. Komplementarnością nieznośnej lekkością bytu i obezwładniającego ciężaru doświadczanego nieszczęścia. Chaosem ewoluującym ku ładowi, źródłami zła przeglądającego się w ostrym świetle prawdy. Niepewnością, zagubieniem, słabością przeradzającą się w twardą, bezwzględną sztukę przetrwania. Trudną koniecznością afirmacji życia – pisze o przedstawieniu Ewa Bąk na lamach swojego bloga OKIEM WIDZA. I chyba nie było o nim trafniej opowiedzieć.

Dzieło odważne, wyraziste plastycznie i pełen kontrastów, groteskowe, prześmiewcze (piętnuje na przykład tzw. sacro polo) – a to tylko jeden aspekt tego przedstawienia. Krytyka zawartej w nim „obrzędowości” jest dość trywialna, nie „poniosła” mnie aż tak. Zaangażowała za to chęć do mówienia o odkupieniu w nieoczekiwany sposób – przy pomocy przejmujących scen z drugiego aktu.

  

Ewa Bąk przekonuje, że przedstawienie zarządza emocjami – i chyba rzeczywiście tak jest. Skupia uwagę, niezwykle angażuje. Przebija się przez obojętność. Zapomina o dystansie. Ignoruje wszelką poprawność. Jest wsobnym uniwersum. Tworzy własny kod dostępu do odbiorcy. Językiem teatru odkrywa jego tęsknotę za wartościami utraconymi. Wypartymi, ośmieszonymi. Przywraca im właściwy sens i miarę – chyba właśnie o to w teatrze chodzi.

Katarzyna Cetera

Zdjęcia pochodzą z łodzkiej premiery spektaklu 

W materiale wykorzystałam cytaty pochodzące z bloga OKIEM WIDZA:
http://okiem-widza.blogspot.com/2019/09/ustawienia-ze-swietymi-czyli-rozmowy.html

USTAWIENIA ZE ŚWIĘTYMI czyli ROZMOWY OBRAZÓW
reżyseria, scenariusz, scenografia i kostiumy - Agata Duda-Gracz
światła - Katarzyna Łuszczyk
muzyka - Łukasz Wójcik
choreografia - Tomasz Wesołowski
asystent scenografa i autor kolaży - Magdalena Mucha
asystent scenografa - Michalina Lewandowska
asystenci reżysera:
Dawid Chudy
Vanessa Gazda
Karolina Przystupa
Marta Skowiera
Małgorzata Woźniak

Obsada:
ŚWIĘTA JOANNA D’ARK - Kaja Kozłowska
ŚWIĘTY ARCHANIOŁ MICHAŁ - Natalia Jędruś
NIEŚWIĘTY JERZY - Bartosz Włodarczyk
ŚWIĘTA RÓŻA - Monika Cieciora
NIEŚWIĘTA PAPIEŻYCA JOANNA - Barbara Liberek
ŚWIĘTA KATARZYNA ZE SIENY - Katarzyna Obidzińska
ŚWIĘTY WALENTY - Karolina Szeptycka (V rok WA)
NIEŚWIĘTY LUCYFER CZYLI DIABEŁ - Piotr Kramer
ŚWIĘTY PAWEŁ - Ina Maria Krawczyk
ŚWIĘTA OLGA - Jowita Kropiewnicka
ŚWIĘTA GODOLEWA - Arina Piskovskaja
ŚWIĘTY OJCIEC PIO - Mariusz Urbaniec
ŚWIĘTY ANDRZEJ BOBOLA - Damian Mirga
ŚWIĘTY ANIOŁ STRÓŻ - Dorota Bzdyla
ŚWIĘTA MARIA EGIPCJANKA - Elżbieta Nagel
ŚWIĘTE DZIECIĘ SYMFORIANA - Justyna Fabisiak
PIĘCIU ŚWIĘTYCH BRACI POLAKÓW - Sebastian Figat
ŚWIĘTY MOJŻESZ ETIOPCZYK - Jędrzej Hycnar
ŚWIĘTY STANISŁAW - Konrad Żygadło
ŚWIĘTY GERWAZY - Bartosz Bednarski
PIELGRZYMI - widzowie

Spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Aktorskiego specjalności aktorstwo.
Spektakl jest koproducją Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie oraz Festiwalu Łódź Czterech Kultur.
premiera łódzka:
7 września 2019
premiera warszawska:
20 września 2019