Witryna korzysta z plików cookies,które są niezbędne do prawidłowego jej funkcjonowania .W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić warunki ich przechowywania lub dostępu

Muzyczna uczta i teatralna biesiada

Dobiega końca VIII edycja Festiwalu Paschalnego Musica Poetica – jednego z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w Tarnowie.  Podstawowym paradygmatem Festiwalu trwającego od 21-24 marca, są od początku muzyczne prezentacje w bazylice katedralnej dzieł wielkopostnych, realizowane przez wybitnych polskich i międzynarodowych kompozytorów (szczegóły przedstawialiśmy w otwierającym imprezę materiale). Tegoroczna Musica Paschalia jest niezwykle udana także ze względu na ambitne imprezy towarzyszące i wybitnych gości. Jednym z nich był jeden z gigantów polskiego teatru – prof. Leszek Mądzik – twórca i dyrektor legendarnej Sceny Plastycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (Swoje spektakle prezentował także w teatrze w Tarnowie), malarz i performer. Wyznajemy sztukę. Manifestujemy przywiązanie do sztuki, jako części naszej tożsamości kulturowej. W przestrzeni, za którą jesteśmy odpowiedzialni, kultywujemy sztukę po to, by ta przestrzeń nie była intelektualną i emocjonalną pustynią. W Tarnowie profesor Mądzik pokazał ciekawie wyeksponowaną na terenie Mościc, plenerową wystawę fotograficzną  „Sacrum miejsca” z podróży ze swoim teatrem  do Peru, Belgii, Włoch, Francji, Meksyku, Hiszpanii, Ukrainy oraz.  w Centrum Sztuki Mościce poprowadził warsztaty teatralne, których zwieńczeniem był plenerowy spektakl „Biesiada”  zaprezentowany na tarnowskim Rynku wieczorem we środę 21 marca. Obie te imprezy swoją pasyjną tematyką bardzo udanie wprowadzają nas w atmosferę nadchodzącego Wielkiego Tygodnia.

Leszek Mądzik o prezentowanych na tarnowskiej wystawie fotografiach mówi tak: Dotknięcie sacrum w sztuce najpełniej ujawnia się w miejscach na to przeznaczonych. Świątynie, które odwiedzałem w różnych krajach, od Meksyku do Moskwy, pokazują nie tylko wartość artystyczną rzeźb, malarstwa czy architektury, ale swoją ekspresją świadczą o sile przeżycia wiary, podpartą lokalnymi zwyczajami, przybliżając nas do wielokulturowości miejsc, z których się zrodziły. Ekspresja ujęć biblijnych wizerunków Chrystusa mająca często teatralną dramaturgię, mówi o sile przeżycia w spotkaniu z SACRUM. Ta intrygująca plenerowa ekspozycja zlokalizowana została przed Centrum Sztuki Mościce, wzdłuż parku w Mościcach oraz przed kościołem NMP Królowej Polski w Mościcach.

   

Prolog VIII Festiwalu Musica Poetica miał miejsce w przestrzeni tarnowskiego rynku. Leszek Mądzik, legenda Sceny Plastycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, razem z uczestnikami warsztatów teatralnych, przedstawi spektakl "Biesiada".

(...) Aktor w teatrze Leszka Mądzika przestał "grać". Jego zadanie najlepiej chyba określić jako współistnienie z materią na scenie, wyczucie jej i wyeksponowanie w taki sposób, aby stała się tworzywem akcji. Ożywienie przedmiotu i uprzedmiotowienie aktora - to nie paradoks, to raczej część filozofii Leszka Mądzika, poszukującego w sztuce pokory.
Uczestnicy tego spotkania nie znają się.
To ich pierwsza konfrontacja.
Wyjątkowa obecność na tej ,,biesiadzie" wyzwala wiele sytuacji komplikujących jej przebieg.
Każda z osób postanawia przedstawić się jak najlepiej.
Przyjmuje często mylny obraz swojej osoby by zwiększyć jej atrakcyjność.
Mimika, dialog, gest jeszcze bardziej potwierdza dziwny, surrealistyczny charakter spotkania.
Miejsce przy stole zmusza obecnych ,,aktorów" do pełniejszego wchodzenia w interakcję.
Jej trwanie, przebieg powoduje metamorfozę zachowań - prowadzi do zburzenia iluzji, obnażenia, bycia sobą. Jest jedyną drogą do prawdy.
Kolejne zdejmowanie masek, zrzucanie kostiumu to  wizualny znak zmieniających się postaw.
Etiuda w sposób wizualny (plastyczny) ze wsparciem muzyki stara się budować refleksję nad postawami jakie zajmujemy w codziennym życiu.

   

Wzrok biegnie -  dywaguje Leszek Mądzik, po wydarzeniach, twarzach, fakturach i tym wszystkim, co ujawnia światło. Dramaturgia dostrzeżonego obrazu niesie w sobie coś, co każe się zatrzymać, utrwalić. Spotykamy się z tajemnicą, do której pragniemy zajrzeć, dotknąć, zbliżyć się do niej, a może i poznać. Nosimy w sobie takie potrzeby poznania tego, co w nas i wokół nas. Czas potęguje to wezwanie i każe odważnie zanurzyć się w ten mrok będący częścią naszego niepokoju. Wędrując różnymi drogami, najczęściej z teatrem spotykam znaki, które prowadzą na ścieżki, których zwieńczenie bardziej przeczuwam niż jestem pewien. Zobaczony obraz nie potrzebuje deformacji, stylizacji czy udziwnienia. Nosi w sobie prawdę, której pragnienie dostrzeżenia jest sensem tworzenia”.

Leszek Madzik ma zapewnione miejsce zarówno w historii teatru, jak i plastyki. Założyciel i szef Sceny Plastycznej KUL (od 1969). Autor plakatów i grafiki książkowej. Jeden z najwszechstronniejszych polskich twórców, znany w świecie z sugestywnego i niepodrabialnego stylu.
Artysta urodził się 5 lutego 1945 roku w Bartoszowinach na Kielecczyźnie. Tam też, u podnóża Gór Świętokrzyskich, spędził dzieciństwo. Podziw dla piękna przyrody szedł u niego w parze z odkrywaniem zabytków i śladów ludzi tworzących przeszłość tej ziemi.

Wiele z zapisanych w pamięci dziecięcych doznań Leszek Mądzik przeniósł później do swoich dzieł teatralnych, plastycznych, utrwalił w fotografii. Ujęcie pokrytej kocimi łbami kieleckiej ulicy Wesołej, z wyeksponowanymi na pierwszym planie reklamami trumien i usług pogrzebowych, towarzyszy następującemu wspomnieniu: Okna mojego domu w Kielcach wychodziły na ulicę, przy której znajdował się szpital i kostnica. Regularnie wychodziły stamtąd pogrzeby na cmentarz. [...] Pamiętam śmierć dwojga dzieci. Zasypała je skarpa piachu. Jedno z nich jeszcze w ustach miało wisienkę.

Ukończył Liceum Plastyczne w Kielcach (jest honorowym obywatelem Kielc), bez powodzenia próbował dostać się do Akademii Sztuk Pięknych trzykrotnie, studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a także reżyserię na Wydziale Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku, filii warszawskiej Akademii Teatralnej. W 1969 roku założył Scenę Plastyczną KUL, gdzie po roku zaczął wystawiać przedstawienia (pierwszym była oparta na scenariuszu Mądzika sztuka Ecce Homo wystawiona 24 marca 1970 roku).

W przedstawieniach Mądzika dominuje ruch, obraz, a nadrzędną rolę pełni według twórcy światło. Jego interpretacjom towarzyszy także warstwa dźwiękowa, nie ma natomiast słowa. Sztuki prezentowane na deskach Sceny Plastycznej KUL prezentują filozoficzną refleksję o życiu i przemijaniu. Ta refleksja bardzo często bierze się z konkretnych przeżyć artysty. Źródłem inspiracji dla Mądzika są m.in. przemyślenia świętego Jana od Krzyża i świętej Teresy z Ávili, fascynuje go dorobek Leonarda da Vinci i artystów współczesnych: Aliny Szapocznikow, Tadeusza Kantora i Jerzego Nowosielskiego.
Leszek Mądzik współpracował m.in. z Ireną Byrską, Mieczysławem Kotlarczykiem, Jerzym Zawieyskim, czy Teatrem Gong 2.
Tworzył także w teatrach dramatycznych w Lublinie (Teatr im. Juliusza Osterwy), Łodzi i Warszawie (Teatr Studio) oraz z Teatrem Lalki i Aktora im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie.

Obecnie współpracuje z wieloma uczelniami teatralnymi w Polsce i na świecie, jest wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 1997 roku wyreżyserował swoją własną sztukę Pętanie na potrzeby Teatru Telewizji. Był tam też autorem scenariusza i scenografii.

Od 2006 roku stale publikuje na łamach kwartalnika literackiego „Akcent” felietony, które zostały zebrane w książce Obrazy bez tytułu (Lublin 2012).
Leszek Mądzik otrzymał m.in.  złoty medal Zasłużony Kulturze "Gloria Artis". To wyróżnienie przyznawane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego osobom szczególnie zasłużonym dla polskiej kultury.

Na podstawie materiałów organizatorów – Ryszard Zaprzałka