Witryna korzysta z plików cookies,które są niezbędne do prawidłowego jej funkcjonowania .W ustawieniach przeglądarki możesz zmienić warunki ich przechowywania lub dostępu

Podwójne ślady

czyli
wystawa tarnowskich artystów w Rzeszowie

W dawnej rzeszowskiej synagodze,  gdzie obecnie mieści się tamtejsze BWA, we czwartek 5 sierpnia odbył się dubeltowy wernisaż Joanny Babuli - „Ślady nieobecności” i Piotra Kukli - „Ślady obecności”. Niejako równolegle prace tarnowian oglądać można także w naszym Pałacyku Strzeleckim na wystawie „VIII Salon BWA Tarnów 2021”. Urodzona w Tarnowie mgr inż. geofizyk środowiska (AGH) i mgr sztuki (ASP Kraków) Joanna to przede wszystkim znana ilustratorka książek dla dzieci ale także oryginalna artystka uprawiająca malarstwo z pogranicza abstrakcji geometrycznej i grafiki. Piotr  „Qkla” z wykształcenia rzeźbiarz i nauczyciel (Instytut Sztuki krakowskiej Akademii Pedagogicznej), wypracował własną formułę wypowiedzi artystycznej tworząc tak zwane „obiekty sztukopodobne”. Jego twórczość jest trudna do zdefiniowania, albowiem działa pod wieloma pseudonimami w krańcowo różnych dziedzinach. Zajmując się  w BWA organizacją wystaw innych, sam wystawia rzadko aliści jego wernisaże, będące nierzadko happeningami, z reguły są znaczącymi wydarzeniami. Mocno zakręcona, by nie rzec gombrowiczowska i naznaczona Mrożkiem twórczość obojga artystów to metafizyczna wędrówka „od sceny do myśli, od myśli do sceny, a dalej przez kształty, kolory, formaty, by na końcu dotrzeć do zastanowienia często dalece odległego od inspiracji”.

Joanna Babula urodziła się w Tarnowie, gdzie nadal mieszka i działa twórczo. W 2016 roku ukończyła Studia Podyplomowe na Wydziale Malarstwa krakowskiej ASP, broniąc dyplom na ocenę celującą w pracowni dra hab. Rafała Borcza. Jej pierwsze wykształcenie, to mgr inż. geofizyki środowiska.

Od blisko dziesięciu lat zajmuje się ilustrowaniem książek dla dzieci. Jednak z uwagi na to, że lubi pracować nad projektami całościowo, sama również tworzy książki od zera. Jej specjalnością są przeznaczone dla młodszych dzieci książki edukacyjne, wprowadzające w meandry podstaw wiedzy szkolnej i nie tylko. Do tej pory wydała kilkadziesiąt pozycji, które spotkały się z zainteresowaniem dzieci, jak i zostały docenione przez rodziców.

Prezentuje malarstwo z pogranicza abstrakcji geometrycznej i grafiki, często odwołujące się do symboli. Geometryczny niemal dwuwymiarowy styl, który wypracowała, to jej naturalny sposób interpretacji otaczającej rzeczywistości, odnoszenia się do ludzi spotkanych po drodze, również do siebie samej.

Uczestniczka wielu wystaw zbiorowych oraz indywidualnych. Laureatka drugiej nagrody konkursu malarskiego "Nowy Obraz/Nowe Spojrzenie 2017" organizowanego przez Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu, finalistka 27. Ogólnopolskiego Przeglądu Malarstwa Młodych "Promocje 2017", Galeria Sztuki w Legnicy. Zwyciężczyni konkursu "Bryły Platona 2017", nad którym honorowy patronat sprawuje ASP we Wrocławiu. Na stałe jest związana z Galerią Platon we Wrocławiu.

Anita Wincencjusz-Patyna: W malarstwie Joanny Babuli znajdziemy "zwyczajną figurację" (w rozumieniu tej odnoszącej się do powszedniości, zwyczajności zdarzeń). [...] To kadry malarskie jak ujęcia z filmu o zwykłym życiu zwykłych ludzi. [...] Na drugim biegunie twórczości Babuli znajdują się kompozycje abstrakcyjne o silnie zgeometryzowanych układach. [...] Jeśli przyjrzymy się im wystarczająco dokładnie albo choćby tylko odczytamy tytuły prac, okazują się one maksymalnie uproszczoną, ale jednak figuracją, naznaczoną wyrazistym rytmem, multiplikacją form, powtarzalnością schematów kompozycyjnych lub pojedynczych motywów. [...] To linie przede wszystkim konstruują obrazy Babuli. Malarka o temperamencie graficzki wyczuwa je znakomicie. Buduje nimi portrety, sceny rodzajowe, alegorie, pejzaż i kompozycje abstrakcyjne lub quasi abstrakcyjne. Poddaje je swoistej dyscyplinie, co świadczy o dużej dojrzałości artystki i jej świetnym opanowaniu formy.


 „Qkla”, To artystyczne alter-ego Piotra Kukli, znanego i powszechnie lubianego tarnowskiego animatora kultury i oryginalnego artysty. Piotr Qkla - rocznik 1964, to absolwent tarnowskiego Plastyka (meblarstwo) oraz Akademii Pedagogicznej w Krakowie - Instytut Sztuki. Dyplom z rzeźby zrobił pod kierunkiem Prof. Janiny Jeleńskiej-Papp. Po studiach pracuje w Państwowym Pomaturalnym Studium Nauczycielskim w Tarnowie, a później w prywatnej galerii sztuki w Tarnowie.

Swoją pierwszą wystawę miał w Radomiu w 1986 roku w nieistniejącej już galerii tamtejszych słynnych zakładów tytoniowych. Od ukończenia studiów czynnie zajmuje się twórczością własną oraz działalnością związaną z różnymi aspektami sztuki. W latach dziewięćdziesiątych wypracował własną formułę wypowiedzi artystycznej tworząc tak zwane „obiekty sztukopodobne”. Od 1997 roku pracuje w tarnowskim BWA, jest kuratorem wielu organizowanych tam wystaw. W latach 1986-2021 brał udział w kilkudziesięciu wystawach i projektach zbiorowych, zrealizował kilkanaście prezentacji indywidualnych (Polska, Niemcy, Austria).

Abstrakcje Piotra mają swoje przesłania, odnoszą się do tego jak artysta postrzega rzeczywistość, a przede wszystkim jej zmienność. Każdy obraz ma swoją głębię, na którą trzeba spojrzeć przez pryzmat sztuki odchodzącej od standardu, są to obrazy ultranowoczesne, nieoczywiste przez co budzą ciekawość.

     

O twórczości Piotra Q tak pisze austriacki artysta Peter Holzhubbel:Piotr ujął mnie swoją autoironią, pewnego rodzaju abstrakcyjnym poczuciem humoru, który nie pozwala przyjmować rzeczywistości taką jaką jest naprawdę. Bezgraniczny hołd jaki składa takim artystom jak Duchamp czy Schwitters przechodzi naraz w kontrapunkt kompletnej negacji, głębokie analizy formalne różnorodnych dzieł sztuki na granicy działań matematycznych czasem w sekundzie przeobraża w galopadę absurdalnych, aczkolwiek czytelnych dygresji wprowadzając interlokutora w stan niepewności a zdarza się i osłupienia. Podobnie jest z jego twórczością, chwiejną i niejednorodną, nie dającą się ot tak sklasyfikować. Obiekty sztukopodobne, formuła, którą sam wymyślił, to nic innego jak kolejny (jakże poważny i profesjonalny) żart do których zawsze jest skory.” (Wiener Neustadt, wrzesień 2001)

Rachel Goldfinger (USA) fragment recenzji wystawy „Ścieżki nocy” – BWA 2002 rok:„Obiekty sztukopodobne to nazwa pełna ironii, a raczej wyraz autoironii Piotra Q. To co obserwuję na tej wystawie to raczej profesjonalnie wykonane obrazy, w większości abstrakcyjne, ale nie tylko, czasem są to twarze, innym znów razem jakieś niepokojące pejzaże o topograficznej perspektywie. Na uwagę zasługuje kolorystyka, rzekłabym zachowawcza, utrzymana w bezpiecznych tonacjach ziemi, zastanawia brak kolorów podstawowych co w gruncie rzeczy tworzy dosyć przygnębiające wrażenie. Swoje obiekty Piotr tworzy przede wszystkim przy użyciu różnego rodzaju materiałów nieszlachetnych takich jak farby budowlane, szpachle samochodowe, syntetyki. Może to ta niezwykła technologiczna mieszanka ma pośredni wpływ na nastrój tych prac? W każdym razie sztuka jaką tworzy Piotr jest uczciwa, nie ma w sobie cienia wyrachowanego kombinatorstwa, są czyste emocje, rozmazane brutalnie kanciastą szpachlą, wyżarte kwasem, zastygłe pod jedwabistą skorupą spękanej żywicy. (…)

Ryszard Zaprzałka
Zdjęcia - organizatorzy